
Bekir Karadeniz
Gecikmiş Şiirler
- Yazar
- Bekir Karadeniz
- Tür
- Şiir
- Yayın Yılı
- 2017
- ISBN
- 978-605-5825-34-8
- Sayfa
- 74
- Fiyat
- 120 ₺
Kitaptan
şiirli efsane
ya da efsaneli şiir
sanırım bir bağı var yağmurun benimle nuh’un gemisi benim yüzümden battı önceki tufanda da benim payım var az mı çırpındım bulaşmamak için bu işe olmadı habil’le kabil arasına girmedim ama roma’nın alevlerini seyretmek neron’un gözlerinde dehşet zevk verdi
kaç kabileyi kılıçtan geçirmedim tanrı için israil’den uhut’a gittim geldim yüz yıl doğuya at sürdüm avrupa’dan zırh üstünde haç taşıdım nasılsa hep kurtulan oldu yine de »kedi yedi canlıdır« derler altısını almanın işe yaradığı falan yok insan da öyle herhalde tanrının verdiğini almak kula düşmez ama (ya tanrı adına olursa)
kulaklarını ben uzattım midas’ın (başkasının günahı alınır) dünyayı zehir ettim istedim eski haline soktum yeniden sevindi zavallı kral çok sevindi tanrı fukarayı sevindireceğinde önce eşeğini yitirtir buldururmuş sonra da
kimse bilmedi neler çektiğini nasıl zindan olduğunu dünyanın nasıl huzura kavuştuğunu ölümünde bilmedi kimse kulaklarından o eşek kulaklarından diyeceksiniz hepiniz yok canım onun en büyük acısı kral olmasıydı yalnızca kral yoksa kimin umurunda olurdu sıradan bir köylünün kulakları
kimse bilmedi neler çektiğini kimse bilmedi neler hissettiğini
atomu ayrıştırmadan keşfettim düşüncemde demokrasiyi tartışıp köle oldum atina’da truva’da tahta ata saklandım spartaküs’le özgürlüğe koşup kördüğümü çözdüm iskender’le
musa’dan sonra yelken açtım geçtim denizi yürümeden firavunlara eşlik ettim gömülürken piramitlere
at sırtında yıktım çin settini yerleşik olan her şeyi yıkmaktı gereken yerleşik olandı çürüyen çürümeye yüz tutan duvarlar yaptım kilometrelerce kimi durdurdum kimi durduramadım akınları
timur’la at sürdüm hindistan’a anadolu’ya şarkılarımı üçüncü selim’le söyledim lale bahçelerinde kaplumbağalar dolaştırdım mumlarla matbaayı yerle bir ettim yüz yıl geri bıraktım aydınlanmayı yüz yıl geriden başladım aydınlanmaya isyan olup kazan kaldırdım bektaşilerle türkü söyledim cezayir’de
ben kuşattım istanbul’u karadan ve denizden ben direndim içerde kuşatmaya kazanan yitiren bendim mevlana önünde döndüm delice kendimden geçinceye dek ney üfledim
pir sultan’ı ipe çektim banaz’da pir sultan olup doğdum yeniden aynı yerde bekledim yüzyıllar boyu ateşe düşmek için onlarca insanla
* * *
kırk yıl
kırk yıl bekledim anlamak için kırk yıl öncesini olanaklı görünmüyor kırk yıl daha yaşamam anlaşılan yetmeyecek ömrüm bugünü anlamaya
* * *
kalbimin arka yüzü
akşamlar hüzünlüdür şiirlerde gerçekte karanlıktır akşamlar gün ışığı kalbimin aynası akşamlar arka yüzü kalbimin yaz akşamları kararmaz kuzeyde hüznü gizlemek olanaksız yine de çoğu hüznün zamanı geldiğinde kalbimin arka yüzü parlak karanlık batar göze karanlık sarar teni bense içimde yalnız ve üşürüm her akşam hüznümle





