KaraMavi Yayınları
Kervan Oldum kapağı

Bekir Karadeniz

Kervan Oldum

Yazar
Bekir Karadeniz
Tür
Şiir
Yayın Yılı
2017
ISBN
978-605-5825-39-3
Sayfa
160
Fiyat
200 ₺

Sipariş EtSoru Sor

Kitaptan

Yola Çıktım

Kervan Oldum

Yola çıktım kırk yıl önce Çoruh’tan Kervan oldum koca dünya yüküne Gözlerim haberi bekler Merih’ten Düşüncemde gelir her gün yakına

Boşa tuttum beş yüzümü binimi Her köşede bıraktım bir yanımı Onca güzel paylaştı çok günümü Ancak bu gönlümü verdim tekine

Dörtnala kaldırıp sevda atını Geçerim ben arşın yedi katını Oluşturur parçalar bir bütünü Gövde olur yaprağına köküne

Emekler verip de ekin biçmeden Ecel köprüsünü daha geçmeden Deniz’le barışıp kucak açmadan Sitem edip giderim hep dikine

* * *

Nedendir

Yıktılar dünyanın dağı taşını Her parçayı dik gördüler nedendir Kestiler ormanın kuru yaşını Beş ağacı sık gördüler nedendir

Karıştırıp mevsimleri ayları Yok ettiler o güzelim köyleri Zehirleyip ırmakları çayları Kirliliği pak gördüler nedendir

Şaşırdık birlikte gidecek yönü Bilmem neye varır bu işin sonu Neden düşman diye hep seni beni Ayırarak tek gördüler nedendir

Damlalar birikip dönüşse göle Hasret kalmaz idim bir gonca güle Değiştirmek için getirdim dile Susturmayı hak gördüler nedendir

Yerde gökte her bir zehri yürütüp Yeşil yaprakları tek tek çürütüp Son kalan pınarı kökten kurutup Bir Deniz’e çok gördüler nedendir

* * *

Ben

Her cefaya katlandım da biri büktü belimi Üstesinden gelemedim düştüm derin derde ben

Bazı zaman yanlış gittim bazı buldum yolumu Bazı koştum ardı sıra kaldım ara yerde ben

Kimi bana çok söyledi akıllı mı deli mi Kimi zaman yoldaş oldum dağda gezen kurda ben

Çok dolaştım bu cihanda gördüm bin bir zulümü Mavi renkli tren durdu ayrı kaldım garda ben

Konuşurken tartışırken terk etmedim bilimi Bir geceden bir geceye hesaplaştım serde ben

Buzdağları kesti yolu dondurdular selimi Zerre boyu kopardılar erimedim korda ben

Bin kavimle kovalandım tanımadan ölümü Bin kavimle karşı durdum görünmeyen surda ben

Herkes bir şey aldı candan sormadan hiç halimi Yaşar oldum bin yıl sonra anlaşılmaz sırda ben

Yitti her şey dağda taşta bulamadım gülümü Yalnız kaldım sümbüllerle iki parmak karda ben

Deniz’lerde dolaştırıp elden ele salımı Yıllar yılı sokulmadım doğduğum bu yurda ben

* * *

Başka Olurdu

Sevgi barış hoşgörüyle özgürlük Olsaydı bu dünya başka olurdu Haksızlığı tüm insanlar yaşamdan Silseydi bu dünya başka olurdu

Her olandan güzel yanı alarak Eklenseydi yarınlara bilerek Cümlesi yürekten içten gelerek Gülseydi bu dünya başka olurdu

İster Peru’ya bak istersen Çin’e Doğan çocukların söyle suçu ne Dört çiçek yaşamda insan içine Dolsaydı bu dünya başka olurdu

Alemdeki işler dönmezse örtük Dolaşmaz hiç kimse üzeri yırtık Şiddetin her türü tarihte artık Kalsaydı bu dünya başka olurdu

İnsanlar çevirse gerçek yüzünü Görürdü üstünde dostluk izini Deniz’de gizlenen duygu özünü Bulsaydı bu dünya başka olurdu

* * *

Gizlidir

Kırk bir yıldır bu evreni gezersin Bilemezsin gönül nerde gizlidir Her yürekte başka duygu sezersin Bulamazsın ancak birde gizlidir

Yorulmadın bunca zaman yollarda Kimi baykuşlarla öttün dallarda Bazı Mecnun gibi ıssız çöllerde Leyla’ya görünen yerde gizlidir

Uğraştın didindin demedin aman Nice diyar gezdin yaman mı yaman Dağlar ak libasın giydiği zaman Balta kesmez buzda karda gizlidir

Bunca canın gözlerini kırpması Bir damlanın kayalara çarpması Hücrenin canlanıp kanat çırpması Yaşamdaki nice sırda gizlidir

Bin yıl yaşıyorsun bir tek gününde Hem cahilin hem alimin yanında Hiçbir şeyi fark etmezsin sonunda Görmenin kaynağı körde gizlidir

Aşık maşukuna kalır mı dargın Gider ardı sıra olsa da yorgun Sevdası ağlatır bülbülü her gün Hüznü gülde değil harda gizlidir

Azı canı bilip yürekten veren Dostun bahçesinde gülleri deren Bir güzel söz ile bin gönle giren İnsan onurunda arda gizlidir

İğnenin ucuyla delip geçtiği Dünyaya bu kadar ışık saçtığı Makassız terzinin elsiz biçtiği Zerreyi eğleyen zarda gizlidir

Milyar yılda ancak bir defa gelen Tufan sonrasında yeniden dolan Issız mağarada üç yüz yıl kalan Ak sakallı yaşlı pirde gizlidir

Sevda odur hasret ile katışır Baykuş gibi kuru dalda ötüşür Aşkın ateşiyle yanıp tutuşur Bağrındaki kızıl korda gizlidir

Yetmiş kere bu dünyanın battığı Habil’in bir ömür koyun güttüğü Musa’nın Deniz’den sonra gittiği Ağaçsız bitkisiz Tur’da gizlidir

* * *

Gidiyoruz

Zevraki misali

Sürdü bizi zalim kader Düştük yola gidiyoruz Yüreklerde türlü keder Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Ne önü var ne de sonu Belirsiz gecesi günü Şaşırmışız doğru yönü Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Bağrımızı nara yaktık Bazı dönüp geri baktık Bu evrende neler çektik Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Yok ebedi yok ezeli Gidişten geliş sezeli Terk edip dışı güzeli Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Çağladık taştık durulduk Cansız gölgeye sarıldık Gidip gelmekten yorulduk Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Yaşamda nice çağları Yeşeren solan bağları Aşmaya yüce dağları Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Her adımda bin cefa var Biri güldür bini de har Sıla oldu bizlere yar Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Çağlar olduk seller ile Kanatlandık yeller ile Ayrı ayrı kullar ile Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Unutuldu geçti dünler Kar fırtına boran günler Yitip gitti yolda binler Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

Deniz üstü yer içinde Candan toprağa göçünde Bilmem zamanın kaçında Düştük yola gidiyoruz Dosta veda ediyoruz

* * *

Beni

Aklım ermez oldu dünya işine Her gün kırk cahile yerdirir beni Kaçıp gitsem bile dağlar başına Kurtlara kuşlara sordurur beni

Bunca yıldır ben bir ana doymadan Çalar taştan taşa cana saymadan Başımı göğsüne bir dem koymadan Tutar zalimlere vurdurur beni

Feleğin ettiği gidiyor güce Bazı çok engindir bazı da yüce Eğletmez bir yerde bir gün bir gece Diyardan diyara sürdürür beni

Deniz’e düşse de inceden sızı Dinlemem yokuşu bayırı düzü Geçmezken alemde kimsenin sözü O dost bakışıyla durdurur beni

* * *

Bağladılar Beni

Kırk yıl önce vedalaşıp Yola bağladılar beni Bülbülle figan eyledim Güle bağladılar beni Ala bağladılar beni

Karlar yağıyor yazıma Kimse inanmaz sözüme Coşkuyla vurdum sazıma Tele bağladılar beni Ele bağladılar beni

Cehennemle bir tuttular Dipsiz kuyuya attılar Aslı’ya aşık ettiler Küle bağladılar beni Yele bağladılar beni

Zerrede yaşamı buldum Boranda çaresiz kaldım Damla ile Deniz oldum Sala bağladılar beni Dala bağladılar beni

* * *

Ararsın Beni

Katlim için hazırlanıp fermanım Çakılır çakılmaz ararsın beni Gücümü yitirip bedenden canım Çekilir çekilmez ararsın beni

Bin çiçeğe ortak oldum arıyla En sonunda karar kıldım biriyle Benliğim ebedi aşkın narıyla Yakılır yakılmaz ararsın beni

Çektiğim her cefa senin yüzünden Ayrılmadım bir kez olsun sözünden Gün gelir de kanlı yaşlar gözünden Dökülür dökülmez ararsın beni

Kaçar tadın tuz katılmış bal gibi Dökülür yaprağın solmuş gül gibi Fidan boyun ince belin dal gibi Bükülür bükülmez ararsın beni

Her insan yaşlanır geçer bu çağdan Ne ölüden hayır gelir ne sağdan Göçer bülbül gonca gülün o bağdan Sökülür sökülmez ararsın beni

Ne belaya kaldım acı dilinden Dönüp de bakmazsın asla yolundan Urganım boynuma cellat elinden Takılır takılmaz ararsın beni

Ayrı bilemeden gerçeği düşü Uçtu geçmez ele gönlümün kuşu Bir damla Deniz’de mezarım taşı Dikilir dikilmez ararsın beni

* * *

Beni 4

Pay ettim varımı düşmana dosta Dar günde birisi görmedi beni Abdalla dervişle oturdum posta Erenler doğruya yormadı beni

Olsam da hırlıya hırsıza düzgün Kaldım bir başıma daima üzgün Kol kanat kırıldı yaralar azgın Bir insan bakıp da sarmadı beni

Eziyet ettiler canana cana Bilemem gideyim hangi bir yöne Soluksuz kaldım da Deniz’de yine Merak edip kimse sormadı beni

* * *

Gülmedi

Aklımı kırk kere onun yüzünden Şaşırdım da bir kez olsun gülmedi Ağrı’nın doruğu Konya düzünden Aşırdım da bir kez olsun gülmedi

Bazı ayrı kaldım uzak yerlerde Bazı zaman yaşadığım sırlarda Yar aşkıyla benliğimi korlarda Pişirdim de bir kez olsun gülmedi

İstersen Deniz’in üstüne bas da Bil artık sevdiğim yüreğim yasta Gönlümü bir ömür gül yüzlü dosta Düşürdüm de bir kez olsun gülmedi

* * *

Sonunda

Her coşkumu insanlarla paylaştım Durgunluğum bana kaldı sonunda Bazı zaman koştum bazı eğleştim Yorgunluğum bana kaldı sonunda

Gönlüm uzak yanlış yola gidene Bir canlıya bir tek cefa edene Yüz çevirdim namussuza nadana Dargınlığım bana kaldı sonunda

Kırk harami yola düşmüş ardımda Eller güler oynar bense derdimde Ne ettiysem boşa çıktı yurdumda Sürgünlüğüm bana kaldı sonunda

Kendi ateşimle yaktım kendimi Gözyaşımla yıktım gönül bendimi Deniz’e terk ettim eski andımı Vurgunluğum bana kaldı sonunda

* * *

Bilmesin

Ariflere danış da Yozlar seni bilmesin Yüreğinle konuş da Sözler seni bilmesin

Kalacaksan yarına Tutsak olma varına Yan sevdanın narına Közler seni bilmesin

Gülü koru harlardan Mansur’u al darlardan Sakla sırrı sırlardan Gizler seni bilmesin

Doluyu gör boşlarda Ekin büyüt taşlarda Gül yetiştir kışlarda Yazlar seni bilmesin

Vermek erdem almadan Deniz’lere dolmadan İnlet teli çalmadan Sazlar seni bilmesin

* * *

Desinler

Bir ömür susarak anlaşalım dost Gelmemiş böylesi bilgin desinler Göz gözü bulunca silinsin her şey Varsın ardımızdan dalgın desinler

Şaşsın Leyla Mecnun düştüğü hale Bülbül bile küssün kırmızı güle Aşkımız yayılsın hep dilden dile Olmuş yeryüzünde salgın desinler

Eşsiz bir hayale eştir cengimiz Alemde yok imiş asla dengimiz Bize ayan ise gönül rengimiz Ondan ötesine solgun desinler

Bir kez başladık mı caymayız asla Böyle muhabbete doymayız asla Bizsiz bir sevdayı saymayız asla Aldırma insanlar algın desinler

Sonsuz zamanlara dalalım bir an Çıkıp asumana kalalım bir an Sevgiyi Deniz’e salalım bir an İster deli ister çılgın desinler

Yazarın diğer kitapları